Gisaag sa gasikad na Prinsipe

June 12, 2015 § Leave a comment

Akong mahinumduman;

Ngit-ngit.

Basa ang kalsada sama sa akong agtang. Ang bag sa akong abaga nakapabug-at sa akong paminaw gikan sa akong kutas na ginhawaan padulong sa akong nagngol-ngol na tiil.

Ni-para.

“Kuya, unahan lang.”
Mata niya nikatawa na nakapakalma nako. Apan bisan sa kangit-ngit, makita ko iyang kagwapo. Ayay, si kuya maskulado. Maklaro ko, bisa’g kini gihabol sa kangitngit, iyang patik nga usa ka babaye nga gahukas. Ngabil niya, pula – na mao’y akong nahinumduman samtang akong dugo nagdagan sa akong batiis.

Nisakay.
Ginhawa gamay.
“Ok ra ka miss?” Nangutana siya.
“Siguro,” tubag ko. Pero gikapoy tuod ko.
“Ayaw’g kabalaka. Ako ka…” ang serbato sa dako na trak mitabon sa iyang danlog na tingog.
“Ako kang ihatod,” paniguro niya.

Nisalig ko apan sa lahi kon’g iskina giliko. Ug lahing kalibutan ang akong napuntahan. Kining prinsipeha gidagit ko gamit ang iyang katawa ug ang iyang pagtindak sa iyang taya-on na sikad.

Gikugos
(l*)

ko panaog. Bugnawng kamot nihakop sa akong katawhan na mura ba’g wa ako’y katungod sa akong kaugalingong panglawas. Nihalok ang yuta sa akong buko-buko ug nahimong lapok samtang niuwan ang mga luha ug singot. Ang panganod sa gabii nikanaog padulong sa akong panit, ningmarka sa kada hampas ug pamusdak na wa ko damha. Di man lang ko katingog sa kakutas ug kahadlok.

Dugong napugos og dagan.
Matang napugos og hilak.
Tingog nga napugos og hilom.

Ug iya ako – nahatod sa kon asa.
Apan wa na ko kauli.

Advertisements

Where Am I?

You are currently browsing entries tagged with #prose at Ink-onstipated.