Kahidlaw

March 14, 2016 § Leave a comment

Masukod ba ang kahidlaw
sa mga lawa nga gilugwa sa kaka sa suok sa balay nga
nanambok sa kahilom?

Tubag ang kahidlaw.
Masubay nimo sa kaputi sa buhok kon pangutan-ong,
“Kanus-a pa?”
Gibug-aton ang kahidlaw
sa mga luhang gikapoy na sa pagkanaog
sa aping sa tawong nag-apong sa bintana.

O makita ra ba gyod ang kahidlaw
sa kada basang pilok?
sa kada buhok nga ning-upod sa silhig?
sa gasayawng mga langaw ibabaw sa bolingon?

Cheers to TINTA! A Toast to Another Bottle of Ink!

March 13, 2016 § Leave a comment

We don’t read and write poetry because it’s cute. We read and write poetry because we are members of the human race. —Sir John Keating, Dead Poets Society On the tender night of the 27th of Februar…

Source: Cheers to TINTA! A Toast to Another Bottle of Ink!

Anniv na namo ni (basa)Bae(lak)

February 17, 2016 § 3 Comments

(disclaimer: di ko anad magblog pina-in-ani)

Pebrero dos mil kinse.

Mao ni ang first time nakong nag-organize sa kaniadtong ginagmay pa nga poetry nights kuyog ang TINTA ug The Nomads. Murag mag “a week ago” ra to nahitabo oy. Gipahigayon to na poetry night kaniadtong Pebrero 23, sa Handuraw Events Cafe Gorordo ug gitawag to namong “Madness Most Discreet”. Naa mi sa ubos ato. Akong pamati kay mura mig gasamok-samok sa mga tao nga nangadto sa Handuraw para mangaon. Apan nalingaw gihapon ko atong gabhiona kay ang mga member tawn sa TINTA nagalgal sa pagshare sa ilang mga balak ug poetry. Na-stage mother ko’g ahat.

Pebrero dos mil dese sais.

Ika-trese na namo nga #BasaBalak ug wa gyod ko magdahom na maabot mi ani nga panahon. Usa ka-tuig nga consistent ang among pag-organize kuyog ang The Nomads ug Bathalad! Nagtan-aw ko sa among poster nga naay mga snippets sa mga “karaan” nga poster, nanlimbawt ang akong balhibo. Di sad sa pagpanghambog ha pero proud kay ko na ang mga miyembro sab sa among org kay invested sa kani nga thrust sa TINTA. Nalipay kay ko nga adunay mga “younger than their actual age” nga Cebuano writers nga nisuporta sa kani nga “Madness”. Ug awa, after an article sa Sun.Star Weekend Magazine, several appearances of established poets and writers, hundreds of beer bottles and a million words exchanged, one-year old na ang poetry readings namo. Shetmemeng, namugnaw akong kamot nagtype.

Para nako karon, ang poetry nights dili ra project namo sa TINTA para naa mi mabutang sa Accomplishment Report namo. Kay lage, student org, dapat naa mi mapakita nga “agi”. Sa unang tuig nako isip Chairperson sa org, mura kog nawarla. “Unsa may agi sa TINTA?” Mao na ang gisige nakog pangutana. So we tried different things; we published a comic, conducted short in-group sharing, tried to create an online magazine. Then Tiny, my predecessor, came up to me and said, “Let’s do a poetry night!” og dira nagsugod ang tanan.

« Read the rest of this entry »

Pwede di na Macrush nimo?

December 9, 2015 § Leave a comment

Pwede di na macrush nimo?
murag nakalimot na akong dughan,
murag gikapoy na ko og hunahuna
murag kog gihangak nag gukod
murag kog nahutdag singot

Pwede di na macrush nimo?
murag makahunahuna nga di sa imo mubalhin ang mga pag-asoy
murag makamata na nga dili ikaw ang unang pagampo
murag makadagkot nga di imong nawng ang makita sa kayo
murag makatan-aw nas relo apan wa na gapaabot

Pwede di na macrush nimo?
murag amang na kon ngan nimo ang isampit
murag bongol kon imong ngan ang madunggan
murag buta kon ikaw makit-an
murag wa nay panlibawt kon ikaw mahikapan

Pwede di na macrush nimo?
murag makatulog na nga way mga damgo
murag di na ikaw ang makita sa pagpiyong
murag sa akong pagkawagtang di na ikaw ang pangitaon
murag wa nay paglaom
murag di na lawom
ang pagbati murag

bati

murag murag mu r   a    g

pwede ba?
Kay kutob ra kos murag

 

Date with a Deathmatch

November 8, 2015 § Leave a comment

Author’s Note: this story is in its fetal stage.

And I ride in this bus, constantly dreaming about my death, or my seatmate’s while My Iron Lung blasts on my ears. I always wonder if there might be any chance that I could kill while I am killed. The biggest dream I have in my life is to try killing some – mutilate and pierce their flesh with something blunt.

And I now walk – down. This desolated street. Feet marching to Shrek’s All Star. I look for danger. I don’t want to come home alive. I want my friend to regret telling me, “Don’t ever come back!” as her farewell. It was a joke, I know. However, its humor will be stolen by my death. I won’t hear her cry, which is unfortunate. But to think that it will be the last thought I have before I die comforts me.

I make a turn in this small back-alley. A shortcut I never took. It seems that the rats are perfect company for my current state. And I heard crashing of garbage bins. Cats?
“Are you ready?”
“I am.”

« Read the rest of this entry »

Kimba

June 28, 2015 § 2 Comments

Usahay, kon naa sa mood, maglakaw ko gikan Laray padulong Cansojong, magsubay sa SRP. Mahal man ang kinse-pesos na plite sa sikad gud. Dugay pa gyod makadala’g tuyok didto’s San Roque… Tanke… na, abtan ka’g siyam-siyam. Mao nang, maglakaw. Basi mugamay pa diay ko. Sa paglakaw nako kausa, didto ko lang nabantayan nga dako na ang kausaban sa sitio na among gipuy-an sauna. Kimba.

Giabonohan na siya. Wala na’y mga balay. Makita nimo gikan sa sidewalk sa SRP na ang Kimba naa na sa luyo sa duha ka kan-anan kon diin ang usa kay part time worship place sa usa ka relihiyon matag dominggo. Gatuo man ko na dako ang lugar ba kaniadtong siyete pa akong edad, apan sa gilay-on nako gikan sa nawanangang Kimba ug sa sidewalk, daw usa ra siya ka dangkal.

Ang balay atong dato-on na silingan namo nga gi-cancer mura ra’g malakaw nako’g pipila ka mga tikang. Ilahang balay nalang akong maklarong nagtindog. Makita ra sab dayon nako ang balay atong ka-hampang nakong miga, si Mich, na makahinumdom pa ko na ako gisuwat sa akong diary iyang kagwapa. Mura’g duol ra sab kaayo lantawon ang kahoy sa mansanitas na kusog kat-katan ni Kuya Toto. Hilig man gud niyang manghadlok sa ako og mansanitas kay, lage, lud-an ko niini. Di na nako makita ang balay nilang Raray Tomboy, nilang Botchok (nga gi-oran ang akong pambabaw na uniporme) ug ang among balay. Maglisod ko ug tuo na sa kadaghan namong silingan, sa kadaghang tao na akong nailhan sa pila ka-tuig namong pagpuyo sa Kimba, ang yuta na naggunit namong tanan kay daw kalimutaw lang sa insik na hakog. Lisud huna-hunaon na ang ka-solido sa akong panumduman niining lugara wala nabalhin sa mga wangkig na kahoy nga maoy materyal sa mga balay na naugdaw sa kadawo.

Bisag mas dugay na ko karong nagpuyo sa Cansojong (murag otso anyos ko atong namalhin mi), ang Kimba man gihapon akong mahuna-hunaan basta madunggan ko ang pulong na “Home”. Sa kailaluman sa akong pangutok, dili imahe sa kongkretong bongbong akong makit-an na maoy katapad nako karon. Dili sab ang vinyl na minghapin sa kada tikang sa among hagdanan. Labaw na dili sab ang blue nakong pultahan na simang sa brown-ivory na color scheme sa among bag-ong tukod na balay. Akong makita sa, ang hayahay na kahoyng bongbong na gikamangan og mga kuting mao nang mangatol ko’g taman kon magtapad mi’s pagtulog. Mahinumduman ko ang gahibat na ang-ang sa hagdanan na mao’y rason nga damo kaayo ko’g bun-og sa akong tuhod gikan sa pagdali-dali og saka. Ug dili blue, kundi pink nga kolor akong makit-an na mao’y pintal sa akong karaang kwarto nga naa’y dako na bintana nga pirmi ko pakit-on og asul na kalangitan. Tinuod, dako gyod ang kausaban sa akong kinabuhi diri sa Cansojong gikan sa pagpuyo namo’s Kimba.

Ug nidako sab ko. Sa kawangkig nako atong latagaw pa ko na toddler, hastang dako-a sa akong panan-aw sa Kimba. Ang balay nilang Nina-dato (kay naa sad ko’y silingan nga si Nina-pobre; tuo lang, angga gyod ni nila didto) nga luyo lang sa balay sa among atubangan mura ma’g tunga sa kilometros ang gilay-on. Ang mga kanal likod sa amo na nibuwag sa balay sa mga Abarquez ug ilang Ce-An kay murag anak ni Mananga. Ang gidungog nga taw-an na mangga duol sa poso kay murag 20 kabuok tawo ang mag-gakos para kini matuyok. Nadiskobre nako na kining mga paglantaw sa kadak-on sa Kimba kay tungod lamang sa akong kagamyon. Karong dako na ko, nagtindog sa height na 5’4” (matod ni sa sukod sa clinic sa UP ha), di man diay kaayo dako ang Kimba. Mura lang siya’g usa o duha ka-dangkal kon magtindog ka sa sidewalk sa SRP. Kalimutaw sa mata sa nidaog na insik. Nahimatngon ko na samtang ang Kimba nausab, na-abonohan, ako sab. Na basi nigamay lang ang Kimba kay tungod ako mingdako na. Pero diba, mas maayo? Sa gamay na Kimba, mas dali ko kini masulod sa akong dughan na nagkadako sa panahon ug tungod sa nagkadaghan na nakong gihandom – ala Bonsai ni Edith Tiempo ba. Kay sa pagkaugdaw sa lugar na akong nadak-an, akong mga paghandom sa ila kay sublimasyon nalang sa kada lapok, kahoy ug ngisi na makit-an nalang sa akong pagpiyong.

Badian

June 28, 2015 § Leave a comment

Enjoyed this trip a lot! Thanks for the company, Monica!

Afterglo[w]be

10422404_10204811222468861_2798042556478673332_n

View original post 213 more words

  • Tara P.

    Ageless. A dull soul trapped in a hyperactive meat suit. This blog is for my "literary" pieces that I deem publishable online. Reader discretion is advised.
  • Instagram

    Take me back there! Mag career shift na ko---mwudil. 📸@monicaglr